Τι γίνεται όταν κινδυνεύεις να χάσεις όλα αυτά που ξέρεις και αγαπάς; ... Λίγο οι συνθήκες, λίγο τα δεδομένα, λίγο η κακιά σου η τύχη και ο κόσμος γυρνάει ανάποδα… Το ανήσυχο πνεύμα, το ασυμβίβαστο μυαλό, το άτομο που κυνηγάει το διαφορετικό, μένει πλέον μόνο… Χωρίς όλα αυτά που είχε μάθει μέχρι τώρα, χωρίς τις εικόνες και τους ήχους που νιώθει οικεία. Απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, όλα αλλάζουν...
Βρέθηκε ανάμεσα σε 2 κόσμους και στα χέρια του κρατούσε το Σκήπτρο της Απόφασης. Το ταλάντευε ανάμεσα στα χέρια του και ο ανθρωπάκος απηύδησε. Δεν ήξερε που να το δώσει. Ποιόν να κρατήσει και ποιόν ν’ αφήσει. Μυαλό ή καρδιά;. Έτσι τον κατάντησαν. Μια δεξιά, μια αριστερά. Στη μία μεριά, περιμένει το γνώριμο, το οικείο… Η ασφάλεια του να μην έχεις τίποτα άγνωστο να περιμένεις. Και απ’ την άλλη μεριά, ανέμενε το δυνατό άγνωστο, το εκρηκτικό καλημέρα της ζωής του… Μεγάλο ρίσκο… αλλά η ζωή δεν είναι γεμάτη ρίσκα;.. Αυτό σκεφτόταν… Αλλά φοβόταν πολύ… Τι να κάνει.. Τι να διαλέξει... Δεν μπορούσε να έχει και τα 2 .. του το ξεκαθάρισαν αυτό. Και έπρεπε να διαλέξει τώρα. Αλλιώς θα διάλεγαν εκείνοι γι’ αυτόν.
Γκαντεμιά. Δεν είναι άδικο να αποφασίζουν άλλοι για σένα; Με ποιο δικαίωμα κάποιος θα σου επιβάλει το πώς μπορείς να είσαι ευτυχισμένος εσύ; Με ποια δικαιοδοσία μπορεί κάποιος να σου ορίσει την δική σου ευτυχία με τα δικά του δεδομένα; Και εγώ… γιατί να πρέπει να μπω σ’ αυτή τη βασανιστική διαδικασία; Η μαύρη τύχη λέμε μετά. Η αλήθεια είναι πως κάποιος πρέπει να παίζει εκεί επάνω με τις ζωές μας. Αν όντος υπάρχει κάποια ανώτερη δύναμη που καθορίζει τα γεγονότα και τις τύχες μας πρέπει να είναι διεστραμμένη. Πρέπει να παίζει με τις ζωές μας, ή μάλλον με τις ζωές κάποιων από εμάς. Να πώς το σκέφτομαι εγώ.. Ένας ασπρογένης παχουλός κυριούλης που κάθεται σε μία χρυσή πολυθρόνα πάνω στα σύννεφα και όλη μέρα τρώει και παρακολουθεί 3D τηλεόραση τον κόσμο μας. Αυτός λοιπόν έχει μπροστά του αυτήν την τρισδιάστατη τηλεόραση που μπορεί με τα χέρια του να πειράξει αυτά που δείχνει… Ώρες ώρες τα πράγματα είναι πολύ ήρεμα στη γη… Τότε είναι που ο παππούλης κοιμάται… Ή τρώει… Είναι όμως και κάποιες στιγμές που όλα πάνε χάλια, κατά διαόλου. Που γίνονται όλα τα κουλά και ότι ακριβώς δεν θέλεις και αποφεύγεις.. Τότε είναι που ο κυριούλης αυτός βαριέται τη ζωή του και επειδή δεν έχει τι να κάνει, βάζει τα λιγδωμένα του χέρια μέσα στη γη και πειράζει τους πάντες και τα πάντα. Ε. Αυτόν τον γέρο εγώ θα θελα να τον γνωρίσω μια μέρα και να τον σκυλοβρίσω. Ή μάλλον όχι. Καλύτερα να τον βάλω αυτόν στην θέση μου τώρα. Να δω… θ’ αντέξει την πίεση; Θα περάσει αυτή τη δοκιμασία αλώβητος; Και… τι θα επιλέξει;
Και το Σκήπτρο συνέχιζε να πηγαίνει πέρα δώθε στα χέρια του ανθρωπάκου. Αναποφάσιστο. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα ενώ το μυαλό του γέμιζε εικόνες. Εικόνες αγάπης, εικόνες αδελφικότητας και οικογενειακής θαλπωρής , εικόνες πάθους και ενός άλλου τύπου ευτυχίας. Διαφορετικής. Πιο απτής. Εναλλάξ εικόνες απ’ τα 2 μεγάλα κεφάλαια της ζωής του που το ένα ήρθε σε σύγκρουση με το άλλο και απαίτησε τη διαγραφή του.
Αλλά εμένα κανένας δεν με ρώτησε τι νιώθω , τι θέλω! Όλοι νοιάστηκαν για το πώς νιώθουν αυτοί και πώς θα νιώσουν αν εγώ πάρω αυτό που θέλω. Δηλαδή αν εγώ κερδίσω την ευτυχία που θέλω να έχω εγώ. Χωρίς επιλογές και άλλες τέτοιες βλακείες. Κανένας τους δεν αναρωτήθηκε πώς νιώθω και πώς με κάνουν να νιώθω εγώ!... Γιατί εγώ είμαι ένα ανθρωπάκι άλλωστε.
Άλλα το ανθρωπάκι όσο καλό και αδύναμο και αν φαίνεται… κρύβει πολλά… Μέσα στον μικρό και ασήμαντο αυτό ανθρωπάκο κλείνεται μία τεράστια δύναμη. Γι’ αυτό και αντέχει να υπομένει. Αλλά μη τον πονάτε άλλο.. Γιατί μπορεί να μην το δείχνει αλλά όλα αυτά που κάνετε τον γεμίζουν πληγές. Και θέλει να κλάψει. Να. Έτοιμος είναι. Θέλει να κλάψει γιατί δεν μπορεί να αποφασίσει. Γιατί εσείς τον κάνατε να ΠΡΕΠΕΙ ν’ αποφασίσει.
Τι να κάνω… Τι να κάνω… Βασανίζομαι… Νιώθω την καρδιά μου να σκίζεται στα 2…
Σκέφτηκε και τότε… τα μάτια του πέταξαν φωτιές… Ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Τι ΗΘΕΛΕ να κάνει… Είχε πάρει την απόφασή του επιτέλους…
Αφού δεν μου επιτρέπετε να επιλέξω εγώ το πώς θα είμαι ευτυχισμένος, το πώς θα είναι η ζωή μου, το ποιοί θα είναι δίπλα μου… Αφού δεν μ’ αφήνεται να διαλέξω που θα δώσω την αγάπη μου και την καρδιά μου και μ’ αναγκάζεται να επιλέξω μισή ευτυχία... Αποφασίζω εγώ να σας δείξω τον μοναδικό τρόπο να κάνω αυτό που μου ζητάτε και να τ’ αντέξω…
Είπε ο ανθρωπάκος και κρατώντας σφιχτά το Σκήπτρο μέσα στα δυο του χέρια, το έμπηξε δυνατά στο στέρνο του… Και λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή… έβγαλε την καρδιά του απ’ το στήθος του, τη χώρισε στα 2 και την πέταξε στις 2 μεριές…
Από μισή καρδιά στην κάθε του αγάπη…
Βρέθηκε ανάμεσα σε 2 κόσμους και στα χέρια του κρατούσε το Σκήπτρο της Απόφασης. Το ταλάντευε ανάμεσα στα χέρια του και ο ανθρωπάκος απηύδησε. Δεν ήξερε που να το δώσει. Ποιόν να κρατήσει και ποιόν ν’ αφήσει. Μυαλό ή καρδιά;. Έτσι τον κατάντησαν. Μια δεξιά, μια αριστερά. Στη μία μεριά, περιμένει το γνώριμο, το οικείο… Η ασφάλεια του να μην έχεις τίποτα άγνωστο να περιμένεις. Και απ’ την άλλη μεριά, ανέμενε το δυνατό άγνωστο, το εκρηκτικό καλημέρα της ζωής του… Μεγάλο ρίσκο… αλλά η ζωή δεν είναι γεμάτη ρίσκα;.. Αυτό σκεφτόταν… Αλλά φοβόταν πολύ… Τι να κάνει.. Τι να διαλέξει... Δεν μπορούσε να έχει και τα 2 .. του το ξεκαθάρισαν αυτό. Και έπρεπε να διαλέξει τώρα. Αλλιώς θα διάλεγαν εκείνοι γι’ αυτόν.
Γκαντεμιά. Δεν είναι άδικο να αποφασίζουν άλλοι για σένα; Με ποιο δικαίωμα κάποιος θα σου επιβάλει το πώς μπορείς να είσαι ευτυχισμένος εσύ; Με ποια δικαιοδοσία μπορεί κάποιος να σου ορίσει την δική σου ευτυχία με τα δικά του δεδομένα; Και εγώ… γιατί να πρέπει να μπω σ’ αυτή τη βασανιστική διαδικασία; Η μαύρη τύχη λέμε μετά. Η αλήθεια είναι πως κάποιος πρέπει να παίζει εκεί επάνω με τις ζωές μας. Αν όντος υπάρχει κάποια ανώτερη δύναμη που καθορίζει τα γεγονότα και τις τύχες μας πρέπει να είναι διεστραμμένη. Πρέπει να παίζει με τις ζωές μας, ή μάλλον με τις ζωές κάποιων από εμάς. Να πώς το σκέφτομαι εγώ.. Ένας ασπρογένης παχουλός κυριούλης που κάθεται σε μία χρυσή πολυθρόνα πάνω στα σύννεφα και όλη μέρα τρώει και παρακολουθεί 3D τηλεόραση τον κόσμο μας. Αυτός λοιπόν έχει μπροστά του αυτήν την τρισδιάστατη τηλεόραση που μπορεί με τα χέρια του να πειράξει αυτά που δείχνει… Ώρες ώρες τα πράγματα είναι πολύ ήρεμα στη γη… Τότε είναι που ο παππούλης κοιμάται… Ή τρώει… Είναι όμως και κάποιες στιγμές που όλα πάνε χάλια, κατά διαόλου. Που γίνονται όλα τα κουλά και ότι ακριβώς δεν θέλεις και αποφεύγεις.. Τότε είναι που ο κυριούλης αυτός βαριέται τη ζωή του και επειδή δεν έχει τι να κάνει, βάζει τα λιγδωμένα του χέρια μέσα στη γη και πειράζει τους πάντες και τα πάντα. Ε. Αυτόν τον γέρο εγώ θα θελα να τον γνωρίσω μια μέρα και να τον σκυλοβρίσω. Ή μάλλον όχι. Καλύτερα να τον βάλω αυτόν στην θέση μου τώρα. Να δω… θ’ αντέξει την πίεση; Θα περάσει αυτή τη δοκιμασία αλώβητος; Και… τι θα επιλέξει;
Και το Σκήπτρο συνέχιζε να πηγαίνει πέρα δώθε στα χέρια του ανθρωπάκου. Αναποφάσιστο. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα ενώ το μυαλό του γέμιζε εικόνες. Εικόνες αγάπης, εικόνες αδελφικότητας και οικογενειακής θαλπωρής , εικόνες πάθους και ενός άλλου τύπου ευτυχίας. Διαφορετικής. Πιο απτής. Εναλλάξ εικόνες απ’ τα 2 μεγάλα κεφάλαια της ζωής του που το ένα ήρθε σε σύγκρουση με το άλλο και απαίτησε τη διαγραφή του.
Αλλά εμένα κανένας δεν με ρώτησε τι νιώθω , τι θέλω! Όλοι νοιάστηκαν για το πώς νιώθουν αυτοί και πώς θα νιώσουν αν εγώ πάρω αυτό που θέλω. Δηλαδή αν εγώ κερδίσω την ευτυχία που θέλω να έχω εγώ. Χωρίς επιλογές και άλλες τέτοιες βλακείες. Κανένας τους δεν αναρωτήθηκε πώς νιώθω και πώς με κάνουν να νιώθω εγώ!... Γιατί εγώ είμαι ένα ανθρωπάκι άλλωστε.
Άλλα το ανθρωπάκι όσο καλό και αδύναμο και αν φαίνεται… κρύβει πολλά… Μέσα στον μικρό και ασήμαντο αυτό ανθρωπάκο κλείνεται μία τεράστια δύναμη. Γι’ αυτό και αντέχει να υπομένει. Αλλά μη τον πονάτε άλλο.. Γιατί μπορεί να μην το δείχνει αλλά όλα αυτά που κάνετε τον γεμίζουν πληγές. Και θέλει να κλάψει. Να. Έτοιμος είναι. Θέλει να κλάψει γιατί δεν μπορεί να αποφασίσει. Γιατί εσείς τον κάνατε να ΠΡΕΠΕΙ ν’ αποφασίσει.
Τι να κάνω… Τι να κάνω… Βασανίζομαι… Νιώθω την καρδιά μου να σκίζεται στα 2…
Σκέφτηκε και τότε… τα μάτια του πέταξαν φωτιές… Ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Τι ΗΘΕΛΕ να κάνει… Είχε πάρει την απόφασή του επιτέλους…
Αφού δεν μου επιτρέπετε να επιλέξω εγώ το πώς θα είμαι ευτυχισμένος, το πώς θα είναι η ζωή μου, το ποιοί θα είναι δίπλα μου… Αφού δεν μ’ αφήνεται να διαλέξω που θα δώσω την αγάπη μου και την καρδιά μου και μ’ αναγκάζεται να επιλέξω μισή ευτυχία... Αποφασίζω εγώ να σας δείξω τον μοναδικό τρόπο να κάνω αυτό που μου ζητάτε και να τ’ αντέξω…
Είπε ο ανθρωπάκος και κρατώντας σφιχτά το Σκήπτρο μέσα στα δυο του χέρια, το έμπηξε δυνατά στο στέρνο του… Και λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή… έβγαλε την καρδιά του απ’ το στήθος του, τη χώρισε στα 2 και την πέταξε στις 2 μεριές…
Από μισή καρδιά στην κάθε του αγάπη…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου