ΑΡΘΡΟ 3

Όταν έρθει εκείνη η στιγμή…

Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή του ανθρώπου που νιώθει ανίκανος… Μία τέτοια στιγμή…  όταν κινδυνεύεις να χάσεις έναν άνθρωπο που έχεις αγαπήσει πολύ και είναι τόσο σημαντικός για σένα… Τότε είναι που ο κόσμος σου γίνεται άνω κάτω… Τότε είναι που νιώθεις χαμένος… Δεν ξέρεις τι να κάνεις… Δεν υπάρχει τρόπος να το προσπεράσεις ούτε να το κάνεις καλύτερο… Μόνο να το υπομείνεις…

Δεν έχει σημασία το πώς. Δεν έχει ποτέ σημασία. Σημασία δεν έχει ούτε το γιατί. Και αυτό γιατί όλα μοιάζουν ασήμαντα και όλα υπερκαλύπτονται απ’ το γεγονός αυτό καθ’ αυτό.

Μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε. Μπορεί να είναι ο σκύλος σου, ο φίλος σου, η μαμά σου, ο μπαμπάς σου, ο γείτονας , αδελφός, ξάδελφος, η γιαγιά σου, ο παππούς σου… Μπορεί απλά να είναι κάποιος στην ζωή σου… ο οποιοσδήποτε που σημαίνει για σένα πολλά…

Αυτό λοιπόν το κείμενο είναι αφιερωμένο σ’ Αυτό το άτομο….

Μέσα σε μία ζωή… Πέρασες τόσα πολλά… Έζησες πολέμους μεταφορικούς και κυριολεκτικούς… Έζησες χαρά και λύπη… Αγάπησες και αγαπήθηκες… Πόνεσες, έκλαψες αλλά γέλασες ξανά… Πέρασες δυσκολίες αλλά πάλεψες και ακόμα και αν κάποιες φορές σε πήρε  από κάτω, ακόμα και αν κάποιες φορές έπιασες πάτο … ξανασηκώθηκες και κράτησες το κεφάλι ψηλά…

Υπήρξες δυνατό άτομο. Πήρες τη ζωή στα χέρια σου και σαν το μικρό παιδί με την πλαστελίνη της έδωσες το σχήμα που εσύ ήθελες… Ακόμα και αν δεν είχες το χρώμα της πλαστελίνης που ήθελες… ακόμα και αν γδάρθηκες στην πορεία… Και όσο για τα ελαττώματά σου… Ε! Σιγά! Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ελαττώματα… Αλλά όλοι μας έχουμε επίσης και την τάση να συγχωρούμε... Και εγώ δεν θα μπορούσα να είμαι αλλιώς… Ούτε εσύ…

Έχω λοιπόν να σου πω κάτι που έπρεπε και ήθελα να σου το πω καιρό… Όμως τώρα δεν ξέρω αν είναι αργά… Αν σου το πω δεν ξέρω αν θα το καταλάβεις πραγματικά… Γι’ αυτό και εγώ θα το γράψω… Αν δεν μπορείς να το ακούσεις και να το καταλάβεις εσύ… Ας το ακούσουν άλλοι και πού ξέρεις… Μπορεί αυτός ο παράξενος κόσμος με κάποιο τρόπο να το κάνει να ταξιδέψει μέχρι τα δικά σου αυτιά…

Οπότε…

Σ’ ευχαριστώ για όσα μου έδωσες και για όσα με άφησες να σου δώσω… Σ’ ευχαριστώ για όσα με βοήθησες να ζήσω… Σ’ ευχαριστώ για όσα μου έδωσες την τιμή να ζήσω μαζί σου… Σ’ ευχαριστώ για όσα με έμαθες… Σ’ ευχαριστώ που με ανέχτηκες… Που όταν ήμουν κακιά, γκρινιάρα, δύσκολη και όταν σε παίδευα… εσύ ακόμα και τότε δεν με παρατούσες… Σ’ ευχαριστώ που έκανες υπομονή και που δεν το έβαζες κάτω… Σ’ ευχαριστώ που μου χαμογελούσες… Σ’ ευχαριστώ που με άκουγες και που τότε παλιά… με ακολουθούσες παντού επειδή φοβόσουν μην πέσω… Σ’ ευχαριστώ που με κράτησες και που με αγκάλιασες τόσες φορές… Σ’ ευχαριστώ που μου έμαθες να μιλάω, να σκέφτομαι, να τραγουδάω, να χορεύω, να κλαίω και να γελάω… Σ’ ευχαριστώ για τις φωνές που μου έβαλες  εκείνη τη μέρα που είχα άδικο… Σ’ ευγνωμονώ για τις συμβουλές σου και για τις γνώσεις σου (όσες και αν ήταν αυτές) που μου τις έδινες πάντα απλόχερα… Σ’ ευχαριστώ που ήσουν στη ζωή μου… Σ’ ευχαριστώ που ήσουν αυτό που ήσουν…  Σ’ ευχαριστώ που ήσουν εσύ…

Και τώρα σε χαιρετώ έτσι όπως μου έμαθες εσύ…

Γεια σου Τιμολέοντα… ;) :’( …

Αφιερωμένο… Γ.(Λ.)Μ.