ΒΙΒΛΙΟ 1 - Μέρος 3ο

Κεφάλαιο 2

      - Αυτή τη φορά το παρατράβηξε!» είπε νευριασμένη η Κλέλια καθώς βγαίναμε απ’ την τάξη

      -  Όχι και αποβολή! Πώς τολμάει?» συνέχισε

Η Κλέλια είναι ο κολλητός μου φίλος. Είμαστε μαζί από μικρά παιδιά, γείτονες. Πάντα την αισθανόμουν σαν αδερφή μου και εκείνη με έβλεπε σαν τον αδερφό που δεν είχε. Είχαμε περάσει πολλά μαζί. Καλές και κακές στιγμές. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο πολύ μου στάθηκε, όταν ο πατέρας μου χτύπησε για πρώτη φορά τη μάνα μου...

Ήμαστε πέντε χρονών παιδιά και εκείνη  είχε έρθει σπίτι μου για να παίξουμε. Ήμαστε στο δωμάτιό μου και παίζαμε επιτραπέζιο όταν  άκουσα να ανοίγει την κεντρική πόρτα του σπιτιού και να αρχίζει να φωνάζει στη μητέρα μου γιατί το χαλάκι της εξώπορτας ήταν στραβό... Ήταν μεθυσμένος, κάτι που δεν ταίριαζε στον πατέρα μου, έναν τόσο νηφάλιο και φιλήσυχο άνθρωπο.. Φωνές ακούγονταν απ’ το σαλόνι και ξαφνικά τριξίματα από έπιπλα που μετακινούνταν και χτυπήματα... Η Κλέλια με έπιασε απ’ το χέρι, άνοιξε το παράθυρο του δωματίου μου που έβγαζε στον κήπο του σπιτιού της και με τράβηξε έξω απ’ την μετέπειτα κόλασή μου.

Από εκείνη τη μέρα και μέχρι τα 10 μου, αυτό συνέβαινε κατά διαστήματα, παρόλο που κάθε φορά ο πατέρας μου ζήταγε γονατιστός συγγνώμη και «δεν καταλάβαινε γιατί το έκανε αυτό».   «Μιά κακιά στιγμή» την ονόμαζε... Μόνο που αυτή η μία είχαν γίνει πλέον εκατοντάδες... Απ’ τα δέκα μέχρι τώρα που έφτασα στα 16, τα πράγματα έχουν ηρεμήσει λίγο, αν και τους τελευταίους μήνες είχαν αρχίσει να χειροτερεύουν ξανά τα πράγματα στη διάθεση του πατέρα μου..

Η Κλέλια λοιπόν κάθε φορά ήταν εκεί, να με φυγαδεύει όταν ήμαστε πιο μικροί στο σπίτι της και να με συνοδεύει στις αποδράσεις μου όταν μεγαλώσαμε.. Νά την τώρα μπροστά μου, νευριασμένη γιατί ο μαθηματικός της έδωσε αποβολή επειδή αντιμίλησε. Και φυσικά εγώ έπρεπε να την προστατέψω όπως έκανα κάθε φορά.. γι’ αυτό τώρα και οι δύο, με τις τσάντες στους ώμους φεύγαμε απ' την αίθουσα

-          Αυτό ήταν! Θα του κάνω τη ζωή κόλαση! Δεν με ξέρει καλά εμένα! Ο κομπλεξικός! Με είχε βάλει στο μάτι καιρό τώρα! Είναι η αρχή του τέλους του!»

-          Σιγά ρε αιμοβόρα! Ηρέμησε! Θα πάθεις τίποτα!» είπα αστειευόμενος προσπαθώντας να ηρεμήσω λίγο τον εκρηκτικό χαρακτήρα της

-          Δεν είσαι καλά Πάνο! Δεν γίνεται να μην έχεις νευριάσει! Κάθεσαι εκεί ήρεμος και με κοιτάς με το κουλαριστό υφάκι και χαμογελάς! Δεν πάς καλά! Μόλις μας απέβαλε αυτό το καπιταλιστικό γουρούνι εκεί μέσα! Χρησιμοποίησε την εξουσία που έχει στα χέρια του μόνο επειδή , στερώντας μας τη γνώση! Αν μπορεί δηλαδή να χαρακτηρίσει  κάποιος γνώση αυτήν που μας προσφέρει το σχολείο..»

Η γνωστή επαναστάτρια Κλέλια… Όσο μεγάλη καρδιά είχε, τόσο μεγάλο στόμα που δεν ξέρει πότε πρέπει να το κλείσει… Έτσι έγινε και σήμερα στο μάθημα. Πώς είναι δυνατόν να μην γελάω λοιπόν, να μην είμαι ήρεμος δίπλα της, όταν βλέπω αυτήν την ψυχούλα με το αθώο πρόσωπο να βρίζει και να ωρύεται για το <<καπιταλιστικό γουρούνι, εξουσιαστή->> καθηγητή της…

Καθόμαστε στο παγκάκι μας στην αυλή, που είχε γίνει στέκι τα τελευταία δύο χρόνια απ’ τη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας σ’ αυτό το Λύκειο. Πέρασε κανένα τέταρτο μέχρι να ηρεμήσει λίγο και να καταφέρω να της μιλήσω.

-          Κλέλια μου… Μη φωνάζεις και μην τρελαίνεσαι. Ένας απλός καθηγητάκος είναι που προσπαθεί να επιβληθεί με κάποιον τρόπο, χρησιμοποιώντας όσα μέσα έχει στα χέρια τουυ. Εδώ που τα λέμε και εσύ το παράκανες. Εντάξει να μην θες να πεις μάθημα αλλά όχι και να του πεις ότι δεν δέχεσαι να παπαγαλίζεις ανούσιες πληροφορίες από έναν άνθρωπο που το σύστημα τον έχει ευνουχίσει!! Το παρατράβηξες!>>

Με κοίταξε με αυτό το παιδιάστικο βλέμμα που παίρνει πάντα όταν έχει κάνει λάθος και δεν θέλει να το παραδεχτεί και μου λέει:

-          Αφού με προκάλεσε… Τί να έκανα?...»

Αν δεν είχα τόσο χάλια διάθεση λόγο της κατάστασης στο σπίτι που είχε αρχίσει πάλι να χειροτερεύει, θα έσκαγα στα γέλια… Και όπως ήταν αναμενόμενο, η διάθεση μου δεν πέρασε απαρατήρητη από την Κλέλια…

-          Δεν μου λες… Τι έχεις εσύ σήμερα?» μου είπε με ένα διερευνητικό ύφος

-          Τι να σου πω… Η κατάσταση στο σπίτι από τότε που ο Κώστας άλλαξε ψυχολόγο έχει αρχίσει να μου θυμίζει τα παλιά…» ( Κώστας είναι ο πατέρας μου. Πότε δεν κατάφερα να τον φωνάξω πατέρα από κάποια ηλικία και μετά…)

-          Δηλαδή?

-          Δηλαδή μου φαίνεται σαν να έχει αρχίσει πάλι να γίνεται καταθλιπτικός. Φοβάμαι μην αρχίσει ξανά να πίνει…» είπα κοιτάζοντας τα χαλίκια.

Δεν χρειάστηκε να πω τίποτα άλλο… Αμέσως αισθάνθηκα τα λεπτά της χέρια να τυλίγονται γύρω μου.

-          Αν γίνει κάτι τέτοιο είσαι πάντα ευπρόσδεκτος στο σπίτι μου και το ξέρεις. Οι γονείς μου σε νιώθουν σαν δικό τους παιδί.» μου ψιθύρισε στ’ αυτί.

-          Ευχαριστώ …» της απάντησα αγκαλιάζοντάς την

-          Τον Θεό που δεν μου έδωσε απλά μορφή αλλά και μυαλό και άλλα πολλά!!» μου είπε κάνοντας σαν ψώνιο και ύστερα γελώντας και σπρώχνοντάς με

-          Λοιπόν… Πάμε να φύγουμε! Δεν κάθομαι στιγμή άλλο εδώ μέσα! Την κοπανάμε!»

-          Τώρα δεν νοιάζεσαι για τις απουσίες ε?!» τη ρωτάω χαμογελώντας

-          Φύγαμε!» μου επιστρέφει το χαμόγελο και αρπάζοντας την τσάντα της, με τραβάει πίσω της…

Ήταν αργά το βράδυ όταν άφησα τη μισοκοιμισμένη Κλέλια σπίτι της. Γυρίσαμε όλη την πόλη με τα ποδήλατα, περάσαμε ώρες ξαπλωμένοι στην ταράτσα του εγκαταλελειμμένου σπιτιού που συνηθίζαμε να τη βγάζουμε μετά το σχολείο και φάγαμε κάτω απ’ το φως του φεγγαριού, συζητώντας για τα πάντα. Μου μίλησε για την προαγωγή του πατέρα της, για τη γιαγιά της που δεν έπαυε να μπλέκεται στα πόδια τους, για τη μαμά της  που συνέχεια της φώναζε επειδή της έκαναν παράπονα οι καθηγητές και…

-          Ξέρεις τελικά ο Δημήτρης … δεν είναι και τόσο κακός όσο νόμιζα…»

-          Τι???» φώναξα κοιτώντας την τρομοκρατημένος

Ο Δημήτρης είναι ένα απ’ τα γνωστά «δήθεν» άτομα του σχολείου που αντιπαθούμε πλήρως και οι δύο μέχρι τώρα. Ένα πλουσιόπαιδο που δεν παύει στιγμή να αποδεικνύει πόσο καθίκι είναι. Ειδικά η Κλέλια, τον μισούσε ανέκαθεν… Κάθε φορά τον έβριζε και μου έλεγε πως ακόμα και ο τελευταίος άντρας στον κόσμο να ήταν, θα προτιμούσε ν’ αυτοκτονήσει  απ’ το να πάει μαζί του. Και τώρα… Ξαφνικά, από εκεί που τον έβριζε επειδή τον περικύκλωναν όλες οι κοπέλες  του σχολείου για μια βόλτα με τη μηχανή και για free είσοδο σε όλα τα κλασάτα πάρτι της πρωτεύουσας και εκείνος τις εκμεταλλευόταν μέχρι τέλους και τις παράταγε… Τώρα μου λέει ότι δεν είναι και τόσο κακός?! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΚΑΚΟΣ?!

-          Τι είναι αυτά που μου λες Κλέλια? Ακούς τον εαυτό σου? Μιλάς για τον ίδιο μαλάκα που μέχρι χθές μισούσες! Που μέχρι χθες τον έβριζες και έφτυνες κάθε φορά που περνούσε από μπροστά σου!»

-          Ε, εντάξει… Δεν γινόντουσαν και έτσι τα πράγματα… Είσαι λίγο υπερβολικός…» μου είπε με ένα αθώο και συνάμα ύποπτο βλέμμα που με έκανε να τρώγομαι περισσότερο μέσα μου.

-          Τι έγινε Κλέλια? Πες τα μου όλα. Τι σου είπε?» είπα εμφανώς εκνευρισμένος

-          Να… Τις προάλλες που έλειπες, γυρίζαμε μαζί και συζητήσαμε.. και μου φάνηκε εντάξει τύπος… μάλλον παρεξηγημένος… Μου είπε ότι πιστεύει πως τελικά δεν είμαι βλαμμένο όπως νόμιζε και πως διαφέρω πολύ από τις κοπέλες της ηλικίας μου… Μου είπε πως με ξεχωρίζει… και πως εδώ και καιρό με βλέπει… και ότι του προκαλώ ενδιαφέρον… και μετά του είπα ότι λέει βλακείες.. και εκείνος με κοίταξε στα μάτια σοβαρά (πραγματικά με κοίταζε εντελώς σοβαρός) και μου είπε ότι δεν βλέπω πώς είμαι πραγματικά… και μετά κοιταζόμασταν για λίγη ώρα έτσι… και μετά με κάλεσε για βραδινό αύριο… Εντάξει μωρέ… βλακείες!» μου εξομολογήθηκε η Κλέλια… πνίγοντας ωστόσο τις τελευταίες τις κουβέντες…

-          Πες μου ότι του είπες όχι…» την προέτρεψα όσο πιο ήρεμα μπορούσα ενώ ένιωθα έτοιμος να εκραγώ και ενώ αισθανόμουν πως κάθε άλλο παρά όχι του είχε πει…

-          Εμ… Δεν θα σου το πω αυτό που θες ν’ ακούσεις… βασικά… του είπα ναι! Ήθελα να του δώσω μία ευκαιρία, δεν ξέρω, μπορεί να κάνω και λάθος αλλά δεν ήταν σωστό να τον απορρίψω χωρίς να ξέρω και ύστερα..» ξεκίνησε να μου λέει με μιαν ανάσα

Την διέκοψα …

-          Τι θες να πει ρε Κλέλια!! Είναι θέμα αν ήταν σωστό ή λάθος να τον απορρίψεις με την πρώτη? Είσαι με τα καλά σου?

Είχα ακούσει αρκετά… Η απογοήτευση ήταν εμφανής στο πρόσωπό μου. Πώς μπορούσε να είναι τόσο τυφλή? Έκανε σαν αφελές κοριτσάκι που μόλις πιάστηκε στα σαγόνια του καρχαρία.

-          Είναι λάθος. Είναι μεγάλο λάθος αυτό που πας να κάνεις… Ο τύπος είναι τεραστίων διαστάσεων καθίκι! Θα σε χρησιμοποιήσει και θα σε πετάξει! Δεν το βλέπεις? Ποτέ πριν δεν ενδιαφέρθηκε για σένα! Γιατί να το κάνει τώρα? Θα σε πληγώσει και ύστερα θα γυρίσεις να μου πεις κλαίγοντας ότι είχα δίκιο! Τι είσαι? Κανένα κοριτσάκι απ’ αυτά που εντυπωσιάζονται με δύο γλυκόλογα? Νόμιζα ότι σε ήξερα… αλλά έχω αρχίσει να αμφιβάλω …» είχα αρχίσει να χάνω εντελώς την ψυχραιμία μου.

 Όταν κατάλαβα ότι τόση ώρα η Κλέλια δεν είχε βγάλει μιλιά, γύρισα και την αντίκρισα. Η θέα της με έκανε να λυγίσω. Δάκρυα είχαν αρχίσει να μαζεύονται στις κόγχες των μαύρων ματιών της, τα μάγουλά της κατακόκκινα όσο ποτέ και το στόμα της σφιγμένο τόσο που τα χείλια της είχαν γίνει μια λεπτή γραμμή. Δεν την είχα ξαναδεί έτσι. Δεν κουνιόταν ούτε χιλιοστό. Είχε πληγωθεί  πολύ απ’ τα λόγια μου και την  αντίδρασή μου. Μπορούσα να το καταλάβω… Την πλήγωσα και την πρόσβαλλα.

-          Συγγνώμη…» είπα με χαμηλή φωνή πλησιάζοντάς την και τυλίγοντας τα χέρια μου γύρω της.

-          Συγγνώμη,  συγγνώμη, συγγνώμη… Δεν το εννοούσα… Δεν έχεις καμία σχέση με αφελές κοριτσάκι… Συγγνώμη.. απλά φοβάμαι μην πληγωθείς… Φοβάμαι μην πάθεις κακό. Δεν θέλω να σε πληγώσει ποτέ κανένας! Δεν θα το επιτρέψω αυτό ποτέ!...»

Εκείνη δεν κουνήθηκε. Για μια στιγμή νόμισα ότι δεν θα με συγχωρούσε. Τότε όμως, τα χέρια της τυλίχτηκαν γύρω μου και ήταν το μόνο που χρειάστηκα για να καταλάβω ότι είχα ξανά πίσω τον κολλητό μου… την αδερφή μου…


H Συνέχεια κάθε Δευτέρα και Τρίτη! ;)