ΒΙΒΛΙΟ 2 "Χαμένος Θεός" -Μέρος 3ο

ΒΙΒΛΙΟ 2

Χαμένος Θεός (Μέρος 3)

Kεφάλαιο 1 (συνέχεια)

Το ίδιο απόγευμα, μας οδήγησαν σ’ ένα δωμάτιο που έμοιαζε με αποθήκη και μας έδωσαν από ένα σακίδιο. Μας εξήγησαν πως μέσα σ’ αυτό θα βρίσκαμε κάποια βασικά πράγματα για την επιβίωσή μας όπως ένα μαχαίρι και ένα φλασκί με το απαραίτητο πρώτο νερό, μέχρι να βρούμε κατάλυμα και πηγή νερού, καθώς επίσης και ένα τετράδιο πένα και μελάνι. Ακόμα, μας ενημέρωσαν πως θα μέναμε μόνοι μας ,δεν θα είχαμε επικοινωνία μεταξύ μας παρά μόνο μία φορά στα τρία χρόνια. Αυτό ήταν απαραίτητο για να φτάσουμε στο επίπεδο της απόλυτης συγκέντρωσης, να επικεντρωθούμε στον σκοπό μας, στην εκπαίδευσή μας, χωρίς περισπασμούς...

Έτσι λοιπόν, το ίδιο βράδυ, ύστερα από ένα απαραίτητο μπάνιο σε άθλιες εγκαταστάσεις αλλά με το απαραίτητο νερό και σαπούνι και μετά από αλλαγή ρούχων, ξεκινήσαμε ο καθένας μόνος του, προς αναζήτηση καταλύματος.

Έξω είχε ακόμα λίγο φως, καθώς ένας απ’ τους δύο ήλιους καθυστερούσε να δύσει. Άρχισα να περπατάω μέσα στην κοιλάδα. Την πρώτη ώρα συμπορευόμασταν μαζί με κάποιους ακόμα εξωγήινους, όμως σιγά σιγά, ένας ένας άρχιζε να απομακρύνεται μέχρι μου έμεινα μόνος. Περπατούσα στους πρόποδες ενός απ’ τα θεόρατα βουνά που περικύκλωναν την κοιλάδα. Η φύση με εντυπωσίαζε για άλλη μία φορά. Η απόλυτη ξηρασία της κοιλάδας… το κόκκινο χρώμα του χώματος… με μια γραμμή γινόταν πράσινο… η φύση οργίαζε. Το κατάφυτο βουνό και η άδεια, ξερή κοιλάδα. Το ένα δίπλα στο άλλο. Κόκκινο και πράσινο. Τόσο διαφορετικά, μα και συνάμα τόσο τέλεια ταιριαστά.

Περπατώντας στο όριο λοιπόν, ύστερα από λίγα χιλιόμετρα συνάντησα μπροστά μου ένα ρυάκι. Δεν ήταν νερό. Ήταν το ίδιο πορτοκαλί υγρό που κυλούσε τις προηγούμενες μέρες στο κελί μου. Η μόνη ‘’τροφή’’ που είχα απ’ όταν βρέθηκα σ’ αυτόν τον πλανήτη…

Μερικές ώρες πριν…

-         Αυτό που βλέπετε μπροστά σας ονομάζεται Ζωμός της Υγείας!» μας ενημέρωσε ο Τόρους, δείχνοντας μας το πορτοκαλί υγρό που κυλούσε στον μικρό καταρράκτη μπροστά μας. Βρισκόμασταν σ’ ένα υπόστεγο στην εσωτερική αυλή του κτιρίου. Η μία πλευρά της αυλής ήταν τμήμα του βουνού και πιο συγκεκριμένα ήταν ένα απότομο κομμάτι γης, στο οποίο είχε δημιουργηθεί ένας μικρός πορτοκαλί καταρράκτης.

-         Σ’ αυτόν τον πλανήτη που ήρθατε, υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν ξέρετε ακόμα και άλλα τόσα που δεν πρόκειται να μάθετε ποτέ! Ένα απ’ αυτά που θα μάθετε είναι αυτός ο χυμός. Προέρχεται από κάποιες πηγές στα βάθη αυτού του κόσμου και κυλάει μέσα από ένα μεγάλο ποτάμι και εκατοντάδες παρακλάδια του, διασχίζοντας κάθε σπιθαμή αυτής της γης. Άγνωστο το από πού ακριβώς ξεκινάει. Το μόνο που ξέρουμε είναι πως όταν κάποιος θνητός πίνει από αυτό, όχι μόνο λαμβάνει όλες τις απαραίτητες θρεπτικές ουσίες για να ζήσει, χωρίς να χρειάζεται τροφή, αλλά και όποιο πρόβλημα υγείας έχει, θεραπεύεται, όποια πληγή, επουλώνεται. Και κάτι ακόμα. Η καθημερινή λήψη αυτού του Ζωμού έχει ως αποτέλεσμα την ανθεκτικότητα του οργανισμού σε οποιουδήποτε είδους κακουχία. Γίνεσαι με λίγα λόγια πιο ανθεκτικός και τραυματίζεσαι πιο δύσκολα. Γι’ αυτό φροντίστε καθημερινά να τρέφεστε απ’ αυτό.» ήταν τα λόγια του Τόρους όσο μας έδινε τις βασικές οδηγίες γι’ αυτόν τον πλανήτη, λίγο πριν μας αφήσει να φύγουμε.

«Έτσι λοιπόν εξηγείται και το γιατί επουλώθηκαν τόσο γρήγορα οι πληγές μου όσο ήμουν στο κελί» σκέφτηκα. Που απ’ ότι έμαθα, δεν ήταν παρά δύο μέρες. Οι πληγές που είχα, υπό φυσιολογικές συνθήκες θα χρειάζονταν τουλάχιστον  κάτι μήνες για να γιάνουν. Και όμως, με το Ζωμό της Υγείας ήμουν και πάλι καλά μέσα σε μόνο 2 μέρες! Χωρίς τροφή! Πόσα ακόμα μπορεί να υπάρχουν κρυμμένα σ’ αυτόν τον κόσμο…

Με την ανάμνηση αυτή στο μυαλό μου, αποφάσισα να ακολουθήσω το ρυάκι. Πήγαινε παράλληλα με το όριο της κοιλάδας και δεν άργησα να ανακαλύψω μία ευρύχωρη σπηλιά μέσα στο βουνό. Σ’ εκείνο το σημείο, η όχθη του ρυακιού απομακρυνόταν αρκετά μέτρα απ’ τους πρόποδες του βουνού ενώ η ίδια η βλάστηση επέτρεπε  μία επαρκή κάλυψη στη σπηλιά και σε ένα μικρό κομμάτι γης μπροστά απ’ αυτήν. Αυτό θα ήταν το κατάλυμά μου. Ήταν ότι έπρεπε.

Η νύχτα έφτανε με γοργό βήμα και έπρεπε σύντομα να βρω προσάναμμα  και ξύλα για ν’ ανάψω φωτιά. Ευτυχώς, η πυκνή βλάστηση του βουνού, πρόσφερε και αρκετά ξερά χόρτα για προσάναμμα, όπως και ξύλα, ούτως ώστε ν’ ανάψω μία καλή φωτιά που θα με κρατούσε ζεστό όλο το βράδυ. Αφού η φωτιά φούντωσε, και ενώ το σκοτάδι είχε σκεπάσει πια όλη τη γύρω περιοχή, χώθηκα μέσα στην προβιά που είχα βρει νωρίτερα καθώς έψαχνα για ξύλα και παρακολουθώντας τον ατίθασο χορό της φλόγας… αποκοιμήθηκα


Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ