Προαίσθημα ή σαχλαμάρες?
Πόσες φορές σας έχει τύχει να νιώθετε στην τσίτα και να έχετε μία απίστευτη αίσθηση πως κάτι θα γίνει?... Δεν μπορείτε να προσδιορίσετε το τι ακριβώς αλλά σας κυνηγάει μία αόρατη σκιά.. Νιώθετε μέσα σας ένα περίεργο γαργαλητό – τύπου που προσπαθεί να σας προειδοποιήσει για κάτι… Είναι άραγε αληθινό?
Προσωπικά πολλές φορές έχει τύχει να είμαι σε μία τέτοια κατάσταση. Είτε επηρεασμένη από κάποιο όνειρο που όταν ξυπνάω θυμάμαι ή όχι, είτε στα «καλά του καθουμένου» κάτι μέσα μου με «τρώει». Και τις περισσότερες φορές κάτι συμβαίνει. Και όλως τυχαίως το συγχέεις μ’ αυτό σου το ‘’προαίσθημα’’...
«Βρε μπας και τελικά έχω το χάρισμα και δεν το ξέρω?...» σκέφτεσαι και αρχίζεις να ρωτάς συγγενείς, γιαγιάδες, παππούδες και όποιον γνωστό καταφέρεις να βρεις , ψάχνεις το οικογενειακό δέντρο και κάνεις τις απίστευτες ανασκαφές στα «οικογενειακά αρχεία» σε αναζήτηση κάποιας απόδειξης πως σχετίζεσαι με τις μάγισσες της Σμύρνης!...
Το ερώτημα όμως παραμένει… Είναι πραγματικά κάτι σαν έκτη αίσθηση αυτό που νιώθουμε ή απλά το νομίζουμε και συνδέουμε άσχετα γεγονότα?
Η αλήθεια είναι πως σ’ αυτό το ερώτημα δεν έχω καταφέρει να δώσω απάντηση. Κάθε φορά που μου συμβαίνει το ίδιο πράγμα «σκαλώνω» και τρομάζω. Πραγματικά το πιστεύω. Και ψάχνω να δω από πού θα μου’ ρθει!
Είναι αστείο ομολογώ… αλλά έτσι δεν είμαστε οι άνθρωποι? Έτσι δεν ήμαστε μία και δυο και εκατομμύρια ζωές? Φοβόμαστε ότι δεν μπορούμε να δούμε και να αντιληφθούμε, πιστεύουμε στα ανύπαρκτα και υποκύπτουμε στο παράξενο και στο άγνωστο.
Είναι… «πέρα απ τις δυνάμεις μας άλλωστε… ;)
Πόσες φορές σας έχει τύχει να νιώθετε στην τσίτα και να έχετε μία απίστευτη αίσθηση πως κάτι θα γίνει?... Δεν μπορείτε να προσδιορίσετε το τι ακριβώς αλλά σας κυνηγάει μία αόρατη σκιά.. Νιώθετε μέσα σας ένα περίεργο γαργαλητό – τύπου που προσπαθεί να σας προειδοποιήσει για κάτι… Είναι άραγε αληθινό?Προσωπικά πολλές φορές έχει τύχει να είμαι σε μία τέτοια κατάσταση. Είτε επηρεασμένη από κάποιο όνειρο που όταν ξυπνάω θυμάμαι ή όχι, είτε στα «καλά του καθουμένου» κάτι μέσα μου με «τρώει». Και τις περισσότερες φορές κάτι συμβαίνει. Και όλως τυχαίως το συγχέεις μ’ αυτό σου το ‘’προαίσθημα’’...
«Βρε μπας και τελικά έχω το χάρισμα και δεν το ξέρω?...» σκέφτεσαι και αρχίζεις να ρωτάς συγγενείς, γιαγιάδες, παππούδες και όποιον γνωστό καταφέρεις να βρεις , ψάχνεις το οικογενειακό δέντρο και κάνεις τις απίστευτες ανασκαφές στα «οικογενειακά αρχεία» σε αναζήτηση κάποιας απόδειξης πως σχετίζεσαι με τις μάγισσες της Σμύρνης!...
Το ερώτημα όμως παραμένει… Είναι πραγματικά κάτι σαν έκτη αίσθηση αυτό που νιώθουμε ή απλά το νομίζουμε και συνδέουμε άσχετα γεγονότα?
Η αλήθεια είναι πως σ’ αυτό το ερώτημα δεν έχω καταφέρει να δώσω απάντηση. Κάθε φορά που μου συμβαίνει το ίδιο πράγμα «σκαλώνω» και τρομάζω. Πραγματικά το πιστεύω. Και ψάχνω να δω από πού θα μου’ ρθει!
Είναι αστείο ομολογώ… αλλά έτσι δεν είμαστε οι άνθρωποι? Έτσι δεν ήμαστε μία και δυο και εκατομμύρια ζωές? Φοβόμαστε ότι δεν μπορούμε να δούμε και να αντιληφθούμε, πιστεύουμε στα ανύπαρκτα και υποκύπτουμε στο παράξενο και στο άγνωστο.
Είναι… «πέρα απ τις δυνάμεις μας άλλωστε… ;)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου