ΒΙΒΛΙΟ 1- Μέρος 4ο

ΒΙΒΛΙΟ 1- Κεφ. 2 (συνέχεια)

Το επόμενο πρωί με βρήκε με δύο τεράστιους, μαύρους κύκλους κάτω απ’ τα πρησμένα μου μάτια. Όλο το βράδυ στριφογύριζα στο κρεβάτι μη μπορώντας να ξεφύγω από τους αλλεπάλληλους εφιάλτες. Αλλά ευτυχώς δεν θυμόμουν κανέναν απ’ αυτούς. Απλά ένιωθα ακόμα τον τρόμο που μου προκάλεσαν..

ΒΙΒΛΙΟ 2 "Χαμένος Θεός" -Μέρος 3ο

ΒΙΒΛΙΟ 2

Χαμένος Θεός (Μέρος 3)

Kεφάλαιο 1 (συνέχεια)

Το ίδιο απόγευμα, μας οδήγησαν σ’ ένα δωμάτιο που έμοιαζε με αποθήκη και μας έδωσαν από ένα σακίδιο. Μας εξήγησαν πως μέσα σ’ αυτό θα βρίσκαμε κάποια βασικά πράγματα για την επιβίωσή μας όπως ένα μαχαίρι και ένα φλασκί με το απαραίτητο πρώτο νερό, μέχρι να βρούμε κατάλυμα και πηγή νερού, καθώς επίσης και ένα τετράδιο πένα και μελάνι. Ακόμα, μας ενημέρωσαν πως θα μέναμε μόνοι μας ,δεν θα είχαμε επικοινωνία μεταξύ μας παρά μόνο μία φορά στα τρία χρόνια. Αυτό ήταν απαραίτητο για να φτάσουμε στο επίπεδο της απόλυτης συγκέντρωσης, να επικεντρωθούμε στον σκοπό μας, στην εκπαίδευσή μας, χωρίς περισπασμούς...

ΒΙΒΛΙΟ 1 - Μέρος 3ο

Κεφάλαιο 2

      - Αυτή τη φορά το παρατράβηξε!» είπε νευριασμένη η Κλέλια καθώς βγαίναμε απ’ την τάξη

      -  Όχι και αποβολή! Πώς τολμάει?» συνέχισε

Η Κλέλια είναι ο κολλητός μου φίλος. Είμαστε μαζί από μικρά παιδιά, γείτονες. Πάντα την αισθανόμουν σαν αδερφή μου και εκείνη με έβλεπε σαν τον αδερφό που δεν είχε. Είχαμε περάσει πολλά μαζί. Καλές και κακές στιγμές. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο πολύ μου στάθηκε, όταν ο πατέρας μου χτύπησε για πρώτη φορά τη μάνα μου...

ΑΡΘΡΟ 4

Προαίσθημα ή σαχλαμάρες?

 Πόσες φορές σας έχει τύχει να νιώθετε στην τσίτα και να έχετε μία απίστευτη αίσθηση πως κάτι θα γίνει?... Δεν μπορείτε να προσδιορίσετε το τι ακριβώς αλλά σας κυνηγάει μία αόρατη σκιά.. Νιώθετε μέσα σας ένα περίεργο γαργαλητό – τύπου που προσπαθεί να σας προειδοποιήσει για κάτι… Είναι άραγε αληθινό?
 Προσωπικά πολλές φορές έχει τύχει να είμαι σε μία τέτοια κατάσταση. Είτε επηρεασμένη από κάποιο όνειρο που όταν ξυπνάω θυμάμαι ή όχι, είτε στα «καλά του καθουμένου» κάτι μέσα μου με «τρώει». Και τις περισσότερες φορές κάτι συμβαίνει. Και όλως τυχαίως το συγχέεις μ’ αυτό σου το ‘’προαίσθημα’’...

ΑΡΘΡΟ 3

Όταν έρθει εκείνη η στιγμή…

Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή του ανθρώπου που νιώθει ανίκανος… Μία τέτοια στιγμή…  όταν κινδυνεύεις να χάσεις έναν άνθρωπο που έχεις αγαπήσει πολύ και είναι τόσο σημαντικός για σένα… Τότε είναι που ο κόσμος σου γίνεται άνω κάτω… Τότε είναι που νιώθεις χαμένος… Δεν ξέρεις τι να κάνεις… Δεν υπάρχει τρόπος να το προσπεράσεις ούτε να το κάνεις καλύτερο… Μόνο να το υπομείνεις…

ΒΙΒΛΙΟ 2 "Χαμένος Θεός" - Μέρος 2ο

"Χαμμένος Θεός"

Κεφάλαιο 1 (συνέχεια)

Νιώθω ότι είμαι ξαπλωμένος κάπου σκληρά και υγρά… Ανοίγω τα μάτια μου και το πρώτο πράγμα που αντικρίζω είναι το απόλυτο σκοτάδι. Αφήνω λίγο χρόνο στα μάτια μου να συνηθίσουν και αυτά δεν αργούν να υπακούσουν. Ανασηκώνομαι και αρχίζω να παρατηρώ πού βρίσκομαι. Ο χώρος γύρω μου μοιάζει με κελί φυλακής. Το δωμάτιο από τσιμέντο είναι πολύ μικρό. Ίσα ίσα που χωράω ξαπλωμένος στο ύψος και αν σηκωθώ όρθιος , το κεφάλι μου οριακά δεν ακουμπάει το ταβάνι. Παράθυρα δεν υπάρχουν, παρά μόνο ένα μικρό, σφραγισμένο πάνω στη σιδερένια πόρτα. Έχει πολύ υγρασία, γι’ αυτό και το τσιμεντένιο πάτωμα μου φάνηκε υγρό. Αλλά  δεν ήταν μόνο αυτό. Παρατήρησα ότι ένα μέρος του πατώματος δεν ήταν καλυμμένο με τσιμέντο. Υπήρχε χώμα. Μία λωρίδα γης που έφτανε μέχρι και τη σιδερένια πόρτα.

Όσο περνούσε η ώρα, μπορούσα να διακρίνω ακόμα περισσότερα πράγματα. Το βλέμμα μου λοιπόν, τράβηξε κάτι περίεργο. Ένα πορτοκαλί ρυάκι ξεκινούσε απ’ τη σιδερένια πόρτα και κυλούσε μέσα απ’ το χώμα μέχρι την άκρη του κελιού μου. Κυλούσε ασταμάτητα και έμοιαζε να φωσφορίζει.

Διψούσα και πεινούσα σαν τρελός. Οι πληγές μου δεν είχαν επουλωθεί καθόλου και πονούσαν πολύ αλλά η πείνα και η δίψα μου αυτή τη στιγμή υπερνικούσαν κάθε πόνο. Ήλπιζα ότι κάποιος θα ξεκλείδωνε την πόρτα από στιγμή σε στιγμή και θα μου έδινε φαγητό όπως κάνουν σε όλους τους φυλακισμένους. Οι ώρες όμως περνούσαν και κανένας δεν εμφανιζόταν..

ΒΙΒΛΙΟ 2 "Χαμένος Θεός" -Μέρος 1ο

ΠΡΟΣΕΧΩΣ!!!!

Χαμένος Θεός 

Κεφάλαιο   1

Ξεκλείδωσα την εξώπορτα και μπήκα σπίτι. Επιτέλους, άλλη μία εξουθενωτική μέρα τελείωσε. Το κρεβάτι μου με καλούσε. Καταβεβλημένος απ’ την συναισθηματική και σωματική κούραση , έβγαλα τα παπούτσια και κάθισα στο κρεβάτι να πάρω μία ανάσα.

Είμαι 35 χρονών και είμαι οικοδόμος. Άνεργος οικοδόμος τα τελευταία δύο χρόνια, καθώς η οικοδομή έχει πέσει πολύ. Ο κλάδος των κατασκευών έχει υποστεί μεγάλο πρόβλημα με αποτέλεσμα, πολλοί συνάδελφοί μου, όπως και εγώ να έχουμε μείνει χωρίς δουλειά και να τα βγάζουμε δύσκολα πέρα με τα λιγοστά χρήματα απ’ το ταμείο ανεργίας και ότι καταφέρνουμε να βγάζουμε από περιστασιακές δουλειές.

Σήμερα γύρισα όλη την πρωτεύουσα για να καταφέρω να βρω κάποια δουλειά, καθώς ο προηγούμενος εργοδότης μου, έκλεισε το μαγαζί του λόγω χρεών. Δεν κατάφερα όμως να βρω τίποτα. Κανένας δε ζητάει υπαλλήλους. Όσο για θέσεις εργασίας στις κατασκευές… τζίφος. Κανένας δεν κάνει προσλήψεις… Ζήτηση μηδέν. Αναστενάζοντας, ρίχνω το σώμα μου προς τα πίσω στο κρεβάτι. Κοιτάζω το λευκό ταβάνι και προσπαθώ να αδειάσω το μυαλό μου απ’ τα πάντα.

Βουυυυυυυυυυυ…..

ΑΡΘΡΟ 2

Φιλία

«Όμως η φιλία είναι πολύτιμη, όχι μόνο στη σκιά αλλά και στη λιακάδα της ζωής, και χάρη σ’ έναν καλοκάγαθο διακανονισμό το μεγαλύτερο μέρος της ζωής είναι λιακάδα.»

Τhomas Jefferson (τρίτος πρόεδρος των Η.Π.Α. (1801-1809) και κύριος συντάκτης της Διακήρυξης της ανεξαρτησίας)

Η φιλία είναι ένα πολύ σημαντικό αγαθό για τον άνθρωπο. Από φύση μας είμαστε κοινωνικά όντα και αναπτύσσουμε σχέσεις μεταξύ μας στην προσπάθειά μας να μην μείνουμε μόνοι...

ΒΙΒΛΙΟ 1 -Μέρος 2ο

Απόσπασμα 

Κεφάλαιο 1 (συνέχεια)

-          Κοριτσάκι μ’! Ήρθες! Καλώς τν!   αναφώνησε χαμογελώντας η γιαγιά

-          Καλώς ήρθ’ς κοκόνα μ’! άνοιξε τα χέρια του προσκαλώντας με για αγκαλιά ο παππούς

Χάθηκα μέσα στη ζεστή φωλιά των χεριών του. Είχα χρόνια να τους δω!

-          Φτου φτου φτου! Καλέ! Πώς άλλαξες εσύ! Ψήλωσες, ομόρφ’νες, αδυνάτ’σες! Δεν τρως καλέ!  Πα πα πα!!! Δεν πειράζ’ όμως! Εδώ που’ ρθες θα δυναμώσεις! Και… τα μαλλιά σ’…καστ’να δεν ήτανε καλέ? Πώς γίνανε έτσι! Κόκκινα τ’ς φωτιάς! Αλλά εις’ νέα θα μου πεις! Αυτά τα μουντέρνα, αν δεν τα κάνετε εσείς οι νέοι αυτά…  ποιος θα τα κάμει! Εμείς?! Οι γριές?! Χα Χα Χα!

-          Καλέ γυναίκα! Ας’ την ’γγόνα μ’ ν’ ανασάν’λίγο! Ακόμα δεν ήρθε τη ζάλισες! Θα’ ναι κουρασμέν’!

Τα λόγια του γλυκού μου του παππού σταμάτησαν το παραλήρημα της γιαγιάς που όση ώρα μιλούσε με κρατούσε σφιχτά από τους ώμους. Τόσο σφιχτά που πρέπει να μου έκανε μελανιές γιατί πονούσα! Οι γυναίκες στα χωριά είναι πολύ δυνατές! Γεροδεμένες! Ειδικά εδώ πάνω στον Έβρο!

-          Δίκιο έχει! Τι κάμω!  Έλα κόρη μ’! έλα να ’τοιμαστείς να ξαπλώσεις! Σ’ τα χω όλα έτοιμα! Εδώ! Εδώ! Έλα! μου είπε οδηγώντας με σε ένα μικρό δωματιάκι στα δυτικά του σπιτιού. Πολύ όμορφο…

-          Έλα ξεκ’ρασου και θα τα πούμι όλα όταν ξυπνήσεις! Εντάξ’ κοκόνα μ’?! μου είπε ο παππούς με ένα γλυκό χαμόγελο να φωτίζει το ρυτιδιασμένο του πρόσωπο

-          Εντάξει παππού!

Και έτσι έφυγαν. Τους άκουγα ακόμα να μαλώνουν καθώς απομακρύνονταν… Ήταν τόσο αστείοι…

ΑΡΘΡΟ 1

Boy!! You have issues!!!

Δεν ξέρω αν φταίει η μητέρα σου ή ο πατέρας σου, αλλά δείχνεις να αναζητάς να σ’ αγαπήσουν απεγνωσμένα!... Η μανία σου να κρεβατώνεις ότι κινείται, μπορεί και μάλλον οφείλεται στην ηλίθια λογική των ανδρών, στην εμμονή τους να πάνε με όσες πιο πολλές μπορούν (ΣΙΓΑ ΠΙΑ! ΟΛΕΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΚΕΙ ΚΑΤΩ!) και στην ανασφάλειά τους που τους βάζει στο τρυπάκι ενός ασταμάτητου κυνηγιού επιβεβαίωσης. Αυτό που βλέπω όμως είναι ότι προσπαθείς να δεθείς… Προσπαθείς να κάνεις τους άλλους (και πιο συγκεκριμένα ΤΙΣ άλλες) να σε αγαπήσουν. Αν ήθελες απλά sex θα χρησιμοποιούσες την άλλην χωρίς πολλά πολλά. To get laid δεν χρειάζεται και πολύ μπλα μπλα, ούτε πολύ συναίσθημα ούτε και πολύ προσπάθεια- κυνήγι.

Το θέμα που προκύπτει όμως…

ΒΙΒΛΙΟ 1 - Μέρος 1ο

Απόσπασμα

Κεφάλαιο 1

Αυτό το φθινόπωρο αποφάσισα να κάνω ένα τεράστιο βήμα στη ζωή μου και αυτό ήταν να πάω να μείνω στους παππούδες μου στο χωριό. Ίσως και να εμένα εκεί για όλο το χρόνο. Διένυα την τελευταία τάξη του Λυκείου. Οι επιδόσεις μου αρκετά καλές, ήξερα τις δυνατότητές μου, δεν προσπαθούσα να ξεγελάσω τον εαυτό μου. Απλά πίστευα πώς στην εξοχή, η ηρεμία του χωριού θα με βοηθούσε να περάσω ήρεμα αυτήν τη δύσκολη περίοδο της ζωής μου.

Έτσι, να’ μαι! Είχε έρθει ο Σεπτέμβρης και οι βαλίτσες μου ήταν ήδη έτοιμες, τα πράγματα μου πακεταρισμένα περίμεναν την ώρα της πολυπόθητης αναχώρησής μου. Το δωμάτιό μου είχε σχεδόν αδειάσει. Κάθισα αρκετή ώρα στη γωνία του κρεβατιού μου , ατενίζοντάς το, σχεδόν άδειο τώρα. Το δωμάτιο αυτό που με είχε φιλοξενήσει τα τελευταία 17 χρόνια… όλη μου τη ζωή… που είχε δει τα πάντα… που μέχρι πριν λίγες μέρες ήταν πλημμυρισμένο με πράγματα που μαρτυρούσαν ότι εγώ έμενα εδώ. Και τώρα…

Καλωσόρισμα

Για αρχή...


Ξεκινώντας αυτό το blog, έχω στο μυαλό μου να μοιράζομαι με εσάς σκέψεις μου και δημιουργίες της φαντασίας μου...
Κάποιος που θα επιλέξει να εξερευνήσει κάποια στιγμή αυτή τη σελίδα θα δει άλλωτε κείμενα σε μορφή άρθρου που σχολιάζουν πράγματα και καταστάσεις τις καθημερινότητας και άλλωτε ιστοριούλες ή τμήματα βιβλίων , μέσα απ' τα οποία προσπάθησα να δώσω μορφή και ''ζωή'' στη φαντασία μου...
Ελπίζω να σας αρέσει... :)


Σελήνη...