Ο φοιτητής- κάτοχος αυτοκινήτου (που το χρησιμοποιεί!) στην εποχή μας είναι είδος προς εξαφάνιση. Έτσι λοιπόν, οι περισσότεροι από μας έχουμε την τύχη και την ατυχία να περιοριζόμαστε στην καθημερινή μετακίνηση με τα τρία Μ. Πόσοι όμως από εμάς προσέχουμε τι συμβαίνει γύρω μας την ώρα που τα μαγαζιά και τα σπίτια μας προσπερνάνε και λεπτό προς λεπτό πλησιάζουμε στον προορισμό μας; Πόσοι τολμούν να παρατηρήσουν τι συμβαίνει εντός και εκτός τρόλεϊ, λεωφορείου, μετρό, αντί να μισοκοιμούνται ακούγοντας τον αγαπημένο τους σταθμό ή την αγαπημένη τους playlist; ...
Πριν λίγες μέρες συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά πόσο μαγικός είναι ο κόσμος που ζούμε. Κάθε άνθρωπος, κάθε γωνιά κρύβει και από μία ιστορία. Μ’ αρέσει όταν κάθομαι στο τρόλεϊ γυρνώντας απ’ τη δουλειά ή τη σχολή να παρατηρώ τη ζωή έξω απ’ το παράθυρο και να αφουγκράζομαι σαν διακριτικός παρατηρητής τι συμβαίνει γύρω μου. Έτσι, πολλές φορές γίνομαι μάρτυρας σε καταστάσεις φανερές ή μυστικές. Και κάθε φορά εντυπωσιάζομαι απ’ τις τόσες όμορφες, αστείες, θλιβερές, μελαγχολικές, πεζές, φανταστικές ή απλές ιστορίες που κρύβονται τριγύρω.
Μια κοπέλα που κλαίει γιατί το αγόρι της την άφησε έγκυο και τώρα κάνει ότι δεν την γνωρίζει. Ένα παιδάκι που συζητάει με τον πατέρα του και ξεδιπλώνει ταλέντο «ατακαδόρου». Ένα αγόρι που εκμυστηρεύεται στον φίλο του πως ο πατέρας του τον χτυπάει, ενώ τώρα εγκατέλειψε αυτόν και τη μητέρα του και παρόλο που χαίρεται, κάτι μέσα του τον θλίβει. Μεγάλες και σοβαρές κουβέντες από έναν φίλο που έχει περάσει τα ίδια ακριβώς «Έμαθες με τον σκληρό και δύσκολο τρόπο φίλε… Σκέψου όμως ότι έμαθες και τώρα δεν θα κάνεις τα ίδια λάθη με εκείνον. Θα βάλεις στόχο της ζωής σου να μην γίνεις σαν και αυτόν». Μία μαθήτρια Γυμνασίου που αναφωνεί περήφανα στην παρέα της, παριστάνοντας την ξεναγό στο λιμάνι του Πειραιά «Στα αριστερά μας βλέπουμε τον Βίτσεντζο Κόρναρο!» και στη συνέχεια το υστερικό γέλιο των υπολοίπων για τον λάθος τονισμό του ονόματος, ακολουθούμενα από τα απαραίτητα αστεία για την αμάθειά της. Μια χούφτα ηλικιωμένοι που με αφορμή την ερώτηση για την τιμή του εισιτηρίου ξεκινούν ένα μαραθώνιο παραλογισμού αναμνήσεων και καβγά που καταλήγει στην απόλυτη ησυχία με ξαφνικά χαμηλόφωνα ξεσπάσματα από δω και από εκεί.
Μικροί και μεγάλοι ήρωες της καθημερινότητας που παλεύουν για να επιβιώσουν σ’ έναν σκληρό κόσμο. Ανείπωτες ιστορίες που ίσως θυμίζουν χολιγουντιανή ταινία, ίσως παλιό ελληνικό κινηματογράφο ίσως πάλι μας θυμίζουν τους εαυτούς μας σε μία άλλη ηλικία ή εποχή. Είναι όμορφο να ανακαλύπτει κανείς τι υπάρχει εκεί έξω. Είναι όμορφο κανείς να μην είναι πάντα πρωταγωνιστής στην ταινία της ζωής του αλλά που και που να γίνεται παρατηρητής και αφηγητής.
Γι’ αυτό… Κάντε μου μία χάρη… Την επόμενη φορά που θα βρίσκεστε σε κάποιο από τα μέσα, αντί να «σκοτώσετε» την ώρα σας σε ένα κινητό ή σε ένα mp3… ανοίξτε τις αισθήσεις σας και αφήστε τον εαυτό σας να γίνει δέκτης. Πλημμυρήστε με εικόνες, ήχους και ιστορίες της πραγματικότητας… Πιστέψτε με… Αξίζει…
Σελήνη
Πριν λίγες μέρες συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά πόσο μαγικός είναι ο κόσμος που ζούμε. Κάθε άνθρωπος, κάθε γωνιά κρύβει και από μία ιστορία. Μ’ αρέσει όταν κάθομαι στο τρόλεϊ γυρνώντας απ’ τη δουλειά ή τη σχολή να παρατηρώ τη ζωή έξω απ’ το παράθυρο και να αφουγκράζομαι σαν διακριτικός παρατηρητής τι συμβαίνει γύρω μου. Έτσι, πολλές φορές γίνομαι μάρτυρας σε καταστάσεις φανερές ή μυστικές. Και κάθε φορά εντυπωσιάζομαι απ’ τις τόσες όμορφες, αστείες, θλιβερές, μελαγχολικές, πεζές, φανταστικές ή απλές ιστορίες που κρύβονται τριγύρω.
Μια κοπέλα που κλαίει γιατί το αγόρι της την άφησε έγκυο και τώρα κάνει ότι δεν την γνωρίζει. Ένα παιδάκι που συζητάει με τον πατέρα του και ξεδιπλώνει ταλέντο «ατακαδόρου». Ένα αγόρι που εκμυστηρεύεται στον φίλο του πως ο πατέρας του τον χτυπάει, ενώ τώρα εγκατέλειψε αυτόν και τη μητέρα του και παρόλο που χαίρεται, κάτι μέσα του τον θλίβει. Μεγάλες και σοβαρές κουβέντες από έναν φίλο που έχει περάσει τα ίδια ακριβώς «Έμαθες με τον σκληρό και δύσκολο τρόπο φίλε… Σκέψου όμως ότι έμαθες και τώρα δεν θα κάνεις τα ίδια λάθη με εκείνον. Θα βάλεις στόχο της ζωής σου να μην γίνεις σαν και αυτόν». Μία μαθήτρια Γυμνασίου που αναφωνεί περήφανα στην παρέα της, παριστάνοντας την ξεναγό στο λιμάνι του Πειραιά «Στα αριστερά μας βλέπουμε τον Βίτσεντζο Κόρναρο!» και στη συνέχεια το υστερικό γέλιο των υπολοίπων για τον λάθος τονισμό του ονόματος, ακολουθούμενα από τα απαραίτητα αστεία για την αμάθειά της. Μια χούφτα ηλικιωμένοι που με αφορμή την ερώτηση για την τιμή του εισιτηρίου ξεκινούν ένα μαραθώνιο παραλογισμού αναμνήσεων και καβγά που καταλήγει στην απόλυτη ησυχία με ξαφνικά χαμηλόφωνα ξεσπάσματα από δω και από εκεί.
Μικροί και μεγάλοι ήρωες της καθημερινότητας που παλεύουν για να επιβιώσουν σ’ έναν σκληρό κόσμο. Ανείπωτες ιστορίες που ίσως θυμίζουν χολιγουντιανή ταινία, ίσως παλιό ελληνικό κινηματογράφο ίσως πάλι μας θυμίζουν τους εαυτούς μας σε μία άλλη ηλικία ή εποχή. Είναι όμορφο να ανακαλύπτει κανείς τι υπάρχει εκεί έξω. Είναι όμορφο κανείς να μην είναι πάντα πρωταγωνιστής στην ταινία της ζωής του αλλά που και που να γίνεται παρατηρητής και αφηγητής.
Γι’ αυτό… Κάντε μου μία χάρη… Την επόμενη φορά που θα βρίσκεστε σε κάποιο από τα μέσα, αντί να «σκοτώσετε» την ώρα σας σε ένα κινητό ή σε ένα mp3… ανοίξτε τις αισθήσεις σας και αφήστε τον εαυτό σας να γίνει δέκτης. Πλημμυρήστε με εικόνες, ήχους και ιστορίες της πραγματικότητας… Πιστέψτε με… Αξίζει…
Σελήνη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου